Ik heb besloten dat ik vijf kilo moet afvallen. Mijn gewicht toucheerde deze zomer de tachtig en overschrijdt daarmee een psychologische grens. Het probleem is niet dat ik overgewicht heb. Dat heb ik niet. Het probleem was dat ik geen project meer had.
Afvallen is een goed project. Zo’n project waar je je helemaal in kan verliezen. Dat heb ik nu nodig. Dit zijn de pijlers van mijn afvalproject: niet meer drinken, geen snacks, een keer per week hardlopen, 10.000 stappen per dag. Voor dat laatste heb ik speciaal een stappenteller aangeschaft. Cijfers en metingen motiveren mij.
Mijn leven is een aaneenschakeling van projecten. Zo heb ik het graag. Ik merk dat ik ongelukkig word, als ik even geen project heb. Andere projecten zijn: tuinieren, piano spelen, verhalen schrijven, composteren. Oudere projecten waren: wielrennen, tonnair worden, daytraden, muziek produceren, krachttraining, interviewer worden, een roman schrijven, veel volgers op Twitter verzamelen, door Arnon Grunberg geciteerd worden, zingen, chefkok worden en allerlei andere dingen die ik vergeten ben of die uiteindelijk niet gelukt zijn.
Mijn vaders leven bestond ook uit projecten. Dat vond ik als kind altijd erg leuk. Dan zat hij ineens te vissen of gingen we een zomer lang naar postzegelbeurzen. Hij huurde in de jaren negentig een moestuin aan de rand van het dorp. We maakten onze eigen bordspellen. Hij was in de weer met film en camcorders. Ik zag hem tv’s en videorecorders repareren. Schilderen, sterren kijken, een vijver aanleggen en Zweeds leren kwamen ook voorbij.
Het is belangrijk om je ergens in te kunnen verliezen. Waarom weet ik niet. Het zal wel te maken hebben met dat er iets op afstand gehouden moet worden. De stilte. Of de gedachten. Ik weet niet, misschien is dit te simpel gedacht. Want ik hou ook erg van niks doen. Soms denk ik dat de stilte omarmen juist ook een mooi project kan zijn. Misschien wordt dat wel mijn laatste project.