Er was een zonsverduistering, maar alle eclipsbrillen in de wijde omtrek waren uitverkocht. Een kennis stuurde een berichtje dat ze een mannetje had gevonden die ze op een plein stond te verkopen. Vijftien euro per stuk. Ze had er gelijk zes ingeslagen. Met contant geld mocht je de rij overslaan, meldde ze er enthousiast bij.
Ik had geen contant geld. Vijftien euro vond ik ook te duur. Ik besloot deze zonsverduistering maar aan me voorbij te laten gaan. Over zestig jaar weer een kans. Toen realiseerde ik me dat ik mijn kinderen deze ervaring niet wilde ontnemen. Ook al vroegen ze er niet naar, ze hebben geen idee wat het voorstelt.
Ik ging naar de berging, zocht in dozen en vond ik de laatste doos een mapje met CD’s. Vijfentwintig jaar geleden keken we door CD’s om een zonsverduistering te zien. Nu las ik overal dat het schadelijk kon zijn. Maar dat was het toen ook niet. Gewoon niet te lang achter elkaar kijken. Voor de zekerheid legde ik twee CD’s op elkaar.
De ene was van Nine Inch Nails en de andere een zelf gebrande verzameling muziek uit het jaar 2002. Herinneringen aan een andere tijd drongen zich op: mijn studentenkamer, ’s nachts dronken door de stad dwalen, muziek en films en mensen die door de tijd verduisterd waren lieten zich even zien. Deze vlaag van nostalgie deed een beetje pijn, alsof ik te lang in de zon had gekeken.
Het werkte. We zagen de maan de zon opeten. Ik liet mijn dochter door de CD’s kijken en ze vond het geweldig om te zien. Steeds zei ik: niet langer dan een seconde. Nu even wegleggen. Nog even wachten voor je opnieuw kijkt. Maar ze bleef steeds opnieuw kijken, tot het hoogtepunt, waarop bijna de hele zon was bedekt door een zwarte maan. Ze ging dit de rest van haar leven onthouden. Dat was de bedoeling.