Het stormde toen we over de snelweg naar Arnhem reden. Waaien deed het al. Ik moest bijsturen om niet op een andere rijstrook te beladen. Toen werd het donker en ging het regenen. Van die zware druppels waren het, die met honderden doffe klappen tegelijk op de auto landden. Zelfs met de ruitenwissers in de hoogste stand was het zicht te slecht om door te blijven rijden. Ik remde af. We reden ten slotte 40 kilometer per uur op de rechter rijstrook. Ik concentreerde me op de rode achterlichten van de auto voor me, want die rode achterlichten waren het enige dat ik buiten nog zag. Het liep goed af.
In Arnhem zagen we een voorstelling over een klimaatramp. De aarde was in een woestijn veranderd, drinkwater was schaars. Het liep niet goed af.
Toen ik de volgende ochtend de recensie zat te schrijven, kwam er in de gracht voor ons huis een zwanengezin voorbij: twee witte en vijf grijze zwanen. Ze keken naar binnen en zagen mij zitten. Ze bleven kijken. Misschien dachten ze dat ze brood zouden krijgen. Ik heb ditzelfde zwanengezin al eens eerder oud brood staan geven.
Toen brak opeens een van de witte zwanen los uit de groep. Aan de overkant was een zesde, grijze zwanenjong verschenen. Dit jong was kleiner dan de anderen, waarschijnlijk uit een ander nest. De volwassen zwaan vloog erop af en begon het vreemde jong weg te jagen. Toen het kleine zwanenjong bij een brug over de gracht in hoek was gedreven, begon de grote witte zwaan het in de hals te bijten. Het bleef maar hameren op het kleintje met die grote snavel. Toen gingen ook de andere vijf grijze zwanen meedoen. Het was gruwelijk om te zien. Ik rende naar de keuken en pakte vers brood, dat ik verscheurde en in het water gooide. Meteen kwamen alle grote zwanen naar me toe om het gulzig op te schrokken. Het kleintje zwom verderop snel onder de brug door. Dat liep goed af, maar ik was bang dat het uitstel van executie was.